میرزا نورالله عمان سامانی مشهور به تاج الشعرا به سال 1258هجری قمری در سامان به دنیا آمد.عمان سامانی تحصیلات ابتدائی را در مکتب خانه های محلی فرا گرفت و بعد به اصفهان عزیمت و در مدرسه « نیماورد » و «صدر» وارد وسالها در خدمت آخوند کاشی مشغول کسب علم بوده ودر اواخر عمر به سامان مراجعه و آثار ارزنده ای از خود به یادگار گذارد.
از جمله آثار عمان :گنجینه الاسرار، مخزن الدرر ، قصاید وغزلیات و معراج نامه است.
این شاعر گرانقدر در سن 64 سالگی بسال 1320 هجری ، قمری از دنیا رحلت و جنازه او در سامان بصورت امانت دفن و بعد از چند سال به شهر مقدس نجف اشرف انتقال یافت. عمان را باید اولین شاعری نام برد که اشعار کربلائی را از قالب سوگ خارج ودر قالب حماسی آمیخته به عشق و روشنگری ارائه نمود
گفت: که ای فرزند مقبل آمدی
آفت جان، رهزن دل آمدی
کرده ای از حق تجلی ای پسر
زین تجلی فتنه ها داری بسر
نرگست با لاله در طنازی است
سنبلت با ارغوان در بازی است
گه دلم پیش تو گاهی پیش اوست
رو که در یک دل نمیگنجد دو دوست
بیش ازین بابا دلم را خون مکن
زاده لیلی، مرا مجنون مکن
از رخت مست غرورم میکنی
از مراد خویش، دورم میکنی
همچو چشم خود به قلب من متاز
همچو زلف خود پریشانم مساز
پشت پا برساغر حالم مزن
نیش بر دل، سنگ بر پایم مزن
جان رهین و دل اسیر چهر توست
مانع راه محبت، مهر توست
حایل ره، مانع مقصد مشو
بر سر راه محبت سد مشو
چون ترا او خواهد از من رونما
رو نما شو، جانب او رو نما
شعر از : عمان سامانی
آهنگ شعر فوق را با صدای حسام الدین سراج از اینجا دانلود ( پیوند 1 ، پیوند 2 ) کنید
